La piel pulpo

Kayalıklarla ve yumuşakçalarla kaplı, ıssız bir adanın ortasındaki eski bir evde, Iris ile Ariel adında on yedi yaşında ikiz kardeşler yaşar. Ana karadan tamamen kopuk, yalnızca kuş seslerinin ve denizin sesinin eşlik ettiği bir çocukluk geçirmişlerdir. Ablaları ve anneleriyle birlikte yaşayan ikizlerin ilişkisi, sıradan kardeş bağlarının çok ötesine geçen yoğun, sınırları belirsiz bir yakınlığa dönüşmüştür. Annenin beklenmedik biçimde ortadan kaybolması üç kardeşi derinden sarsar. Bu boşluk, Iris'in kendi kimliğini arama isteğini körükler; kardeşinden kopma ihtiyacı içinde ilk kez tek başına şehre gitmeye karar verir. Ana Cristina Barragán'ın yönettiği bu dram, yalıtımın, aile bağlarının ve büyümenin acılı geçişinin şiirsel bir portresini sunar.